ديروز به تماشاي فيلم به وقت شام نشستم . آن جور كه آن منتقد عزيزگفت فيلم چيزي در حد يك طنز بود. اين فيلم نه محتواي قابل قبولي داشت ، نه بازي قابل لمسي داشت و نه تكنيك جلوه هاي ويژه قابل ملاحظه اي داشت. به نظر مي رسد آقاي فيلم ساز وابسته فقط ميخواست به ما شكلي از داعش و جبهه سوريه را نشان دهد شكلي كه در اين چند سال ما

اين روزها لابلاي صف هاي طويل ارز و سكه ، لابلاي خرد شدن كمر كارگر و كارمند، لابلاي كاسبي هاي بي رونق، درپس دزدي ها ، در پس هجوم خانواده مسئولين درجه يك به كشورهاي استكباري!، در پس دروغ هاي صوتي و تصويري مسئولان ، مابين ضجه هاي كودكان يمن و سوريه و عراق و فلسطين، مابين آشتي كنان اسد و اردوغان، مابين تحقق شعارسال ره

اين روزها نجومي همه چيز بالامي رود از ارزو دلار و سكه تا خانه و ماشين و گوشت و مرغ و ميوه بدون اينكه كشور بحراني !!! را لمس كند. اين روزها همه احساس بدبختي يك ملت، را مي فهمند اما برايشان قابل قبول نيست كه يك ملت مي تواند بدبخت باشدلذا در بيان بدبختي نبايد زياده روي كرد، اين روزها همه چيز تحت كنترل است ما با تحريم ه

جهان سوم جايي است كه نخبگي حاكمان در اقل و پخمگي در اكثر زمامداران جاري است. در جهان سوم يا استعمار معني دارد و يا استحمار ، يا جهالت است يا حماقت جايي براي انديشه ورزي نيست. انديشه ها در جهان سوم در غل و زنجيرند و بي ريشه ها قلاده رها مشغول دريدن بنيان جامعه. دين و ضددين معيارش من است و من تصميم گير اعظم، من هاي جه